jueves, 11 de agosto de 2011
What happened?
Todavía no logro entender nada de lo que ocurre. Pasan los días, las semanas, los meses, y sin embargo parece que todo está igual que estaba el primer día, parece que nada se ha movido. Pero cuando me centro un poquito más me doy cuenta que es mi vida la que no ha cambiado, pero que el resto ha seguido avanzando igual, de la misma manera, como un tren que sale de la estación a su hora a pesar de que no todos los pasajeros se hayan subido. Y ahora la que parece que ha perdido el tren soy yo, y sigo en la estación esperándolo sin darme cuenta que o me busco otra estación o estaré todo el resto de mi vida en una estación rodeada de maletas, de vías por la que los trenes no paran, de cielos grises y días fríos.
lunes, 20 de junio de 2011
Hoy no..
Hoy no hay nada que pueda hacerme cambiar. Hoy no hay nada que me quite este dolor de cabeza, que empiezo a pensar que es culpa de tanto pensar en el resto de los problemas. Hoy nadie conseguirá que me sienta un poco menos sola, ni que sonría de verdad. Hoy solo necesito ese abrazo, y hoy, hoy no lo tengo, y mañana tampoco, ni pasado, ni el siguiente, ni puede que nunca..
domingo, 19 de junio de 2011
Boom!
¿Cuánto tiempo más aguantarás sin estallar? Sin gritar todo lo que callas cada noche, sin hacer saltar en mil pedazos todo lo que escondes, sin sacar cada minúscula piedra que has ido escondiendo por cada recoveco que encontrabas.. ¿cuánto? Porque lo peor no es que lo acumules todo, lo peor será el día en el que todo salga fuera y a más de uno le estalle en la cara.
domingo, 12 de junio de 2011
Pódese intentar.
Nada, absolutamente nada é como pensamos. Todo cambia da nosa imaxinación á realidade. É moi fácil pensar como acontecerán as cousas na nosa cabeza, fácil soñalo, fácil desexalo, fácil sorir pensandoi, difícil, moi dificil cumplilo. Ata cando o teu soño realmente non é nada do outro mundo, sempre será máis dificil do que penses. Si é doado, é que realmente non valía todo canto ti pensabas. Si costa, si costa é que vale, si non das durmido solo de pensar que pasará, si che entran arrefríos con que esteña ahí. Eres dono do teu futuro, do teu camiño, eres dono de ti mesmo e dos teus actos, das túas decisións, dos teus enfados, dos teus sorrisos e tamén dos abrazos, eres dono de todo aquelo que ti fas. Si decides abandoalo todo e non loitar nunca por nada nin por ninguén, nunca chegarás o fin dunha etapa do camiño, e xamais, absolutamente xamais acadarás a felicidad. Loit, sorrí e sobretodo, sen feliz.
http://www.youtube.com/watch?v=JNFZ06YSqxI
E aquí la solución a todo o la solución a nada, depende desde donde lo mires.
http://www.youtube.com/watch?v=JNFZ06YSqxI
E aquí la solución a todo o la solución a nada, depende desde donde lo mires.
sábado, 11 de junio de 2011
Amor sin amor, no es amor.
A mi no me cuentes ese rollo de que hacer el amor sin amor es divertido, porque no lo es. Hacer el amor sin amor es como hacer huevos fritos sin huevos, o una cama sin sábanas, como ducharse sin agua! Esto no es una suma, porque aquí el orden de los factores si que altera producto, aquí importa todo, y cada movimiento es más importante que el anterior.
martes, 31 de mayo de 2011
Boas Noites, si todavía podes telas.
Non lle debo nada a naide, e moito menos explicacións a alguén coma ti. Que aínda que me suba algo que fai que o estómago se me peche e me comece unha dor, non vou decir nada, vou seguir cara adiante coma se ti non existises. E si te vexo? Pois si te vexo vinte e adeus moi boas. Pensabas que me pararía a mirarte? A mirar como cambiaches? Non, tranquilo que non, e si o faigo, tranquilo que eso tampoco o saberás. Igual me tes por burriña, pero aínda ahora sigo sendo máis lista ca ti, mágoa que te esteas a perder tantas cousas. Sabes que aprendín durante este ano? Que gilipollas así abondan por todo lados, ás veces hasta lles choramos a ausencia e despos ris por non chorar, sobretodo pola mágoa que che da terlle chorado a ausencia a alguén así. Digo "así", pero ti xa entendes a que me estou a referir, non? Apeneime de min mesma, sabías? Querer tanto a alguén para acabar transformandoi noutro verbo tan noxento, desde logo, ver para creer, porque para outra cousa non vales. Iso, que boas noites e que desfrutes do martirio.
lunes, 23 de mayo de 2011
Ahora somos como extraños
No puede ser, no, no, es que no puede ser. No puede ser que intente dormirme y en un flash de sueño escuche tu voz diciendo mi nombre. No tienes ese derecho ¿sabes? Lo perdiste hace demasiado. Y no es justo, no es justo que sigas ahí apareciendo cuando se te antoja como si nada, porque aunque solo sea por un segundo a mi se me acelera el corazón y a veces parece que se me va a salir. Entonces miro en el calendario el día que es y me doy cuenta que solo ha sido una jodida mala pasada, una mala pasada que hace que me cueste volver a dormirme por miedo a volver a escucharte. Que no me deja tranquila, que me atormenta y me da vueltas en la cabeza. ¿Por qué no eres capaz de irte ya de mi vida? De verdad, lárgate. Somos dos putos extraños, dos desconocidos y sin embargo.. ¿De qué va todo esto? Creo que nunca lo entenderé.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)